Leave the pain n' sorrow behind

วิจารณ์หนังตามประสา – คนบ้าๆ บอๆ (แต่ไม่สปอยด์เท่าไหร่หรอกนะ^^”)

 

ทีแรกคิดว่าหนังเรื่องนี้คงไม่พ้นพล็อตหนังรักทั่วๆไป ความรักของหญิงชายคู่หนึ่ง

ที่ไม่น่าจะมีอะไรวิเศษไปกว่านั้น ดีหน่อยที่คงจะมีเพลงเพราะๆ มาให้ฟังเพื่อเพิ่มอรรถรส

ซึ่งบทเพลงเหล่านี้การันตีได้แน่ๆ ว่าเพราะชัวร์ เพราะเป็นเพลงของศิลปินที่โด่งดังที่สุด

จนเป็นผลงานอมตะไปแล้ว จากวง The Beatles หรือสี่เต่าทองที่เป็นที่รู้จักกันดีนั่นเอง

แต่หลังจากที่ได้ชมหนังเรื่องนี้ไปได้สักพักหนึ่ง ก็อดรู้สึกทึ่งจนอยากจะชมเป็นภาษาตุรกีไม่ได้

ทำไมหนังเรื่องนี้ถึงได้แจ่ม..แหล่มขนาดนี้ จึงเป็นเหตุให้ข้าพเจ้าหลงในหนังเพลงเรื่องนี้ไปแล้ว

 

นอกจากจะได้ชมหน้าตาน่ารักๆ ของตัวละครแล้ว ยังได้ฟังเพลงเพราะๆ ที่เป็นบทเพลงอมตะ

ของวง The Beatles ซึ่งผู้กำกับได้ร้อยเรียงและผูกเรื่องราวขึ้นมาได้อย่างลงตัวไร้ที่ติ

แม้จะเหมือนนำเพลงเหล่านั้นมาปัดฝุ่นใหม่ แต่ก็ไม่ทำให้เพลงอมตะของสี่เต่าทอง

เสียอรรถรสแต่อย่างใด แต่ละเพลงขับกล่อมด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้สึกขนลุก

เพราะว่าทุกเพลงเพราะมาก เสียงร้องนับว่าสุดยอดทีเดียว ดูไปก็เร่งให้ตัวละครร้องเพลงอีกไวๆ

ชอบเสียงของมือกีตาร์มากๆ (ฟังแล้วนึกถึงเสียงสมาชิกคนหนึ่งในวง BoyzIIMen เลย)

เพลงเก่าที่นำเล่าใหม่ยิ่งทำให้หนังลงตัว ลงตัวทั้งความสุนทรี ทั้งอารมณ์ของตัวละคร

ทั้งเนื้อหาของเรื่อง ทุกอย่างดูช่างเหมาะเจาะเสียจริงๆ

 

สำหรับตัวหนัง เรื่องนี้เปี่ยมไปด้วยตัวละครที่มีหลากหลายอารมณ์ ความรู้สึก

มีทั้งพระเอกซึ่งเป็นหนุ่มอังกฤษผู้อ่อนไหว นางเอกสาวชาวอเมริกันผู้ต่อต้านสงคราม

พี่ชายของนางเอกก็มีนิสัยแบบอเมริกั๊น..อเมริกัน ไหนจะรูมเมทที่เป็นนักร้องสาวพราวเสน่ห์

และเสียงดีสุดๆ โอย...และอีกเยอะแยะมากมายจนบอกไม่หมดในวันเดียว (เวอร์ไปแล้ว)

 

เรื่องราวต่างๆ เริ่มต้นขึ้นเมื่อจู๊ด (พระเอก) พบกับแม็กซ์ (พี่ชายนางเอก) โดยบังเอิญ

ทั้งสองได้กลายมาเป็นเพื่อนรักกัน และได้ไปอาศัยอยู่กับกันฉันสามี...เอ้ย นั่นมันโบ๊กแบ๊กฯ แล้ว

...เอาใหม่ ทั้งสองย้ายมาอยู่ที่นิวยอร์คด้วยกัน โดยอาศัยห้องแบ่งเช่ากับนักร้องสาวเสียงดี

เรื่องราวก็ได้ดำเนินไปจนกระทั่งจู๊ดและลูซี่ (นางเอก) พบกันและรักกัน  แต่ก็มีจุดหักเห

ที่เป็นเหตุให้เกิดเรื่องราวมากมายขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่แม็กซ์ถูกเรียกให้ไปรับใช้ชาติ

ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ลูซี่มิอาจทนได้

 

แล้วเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป จะจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งมั้ย ไปตามหากันดูเองจะดีกว่านะจ๊ะ

 

ฉากที่น่าประทับใจมากที่สุด ไม่รู้จะเรียกว่าสปอยด์มั้ยนะ แต่ว่าฉากที่ว่านี้เป็นฉากที่เห็นบ่อยมาก

เมื่อเสิชรูปจากเรื่องนี้ ซึ่งก็คือฉากจู๊ดกับสตรอว์เบอร์รี บอกใบ้แค่นี้แล้วกัน

แต่ว่าฉากนี้สื่อถึงอารมณ์ได้มากที่สุดแล้วล่ะ

(ย้ำว่าสำหรับข้าพเจ้านะ - คนอื่นจะว่ายังไง สุดแท้แต่วิจารณญาณก็แล้วกัน)

 

สรุปได้ว่าหนังเรื่องนี้โดดเด่นทั้งในเรื่องของเพลง ทั้งในเรื่องของการนำเสนอ

แม้ว่าเอฟเฟ็คของเรื่องจะดูแปลกประหลาดและล้ำไปสักหน่อย

(ไม่งั้นจะเรียกว่าหนังแนวในดวงใจไปไยล่ะเน่อ) แต่เมื่อนำทั้งหมดมารวมกัน

ทุกองค์ประกอบก็ส่งเสริมกันและกันและลงตัวได้อย่างน่าไม่น่าเชื่อ

 

สำหรับคนที่ชื่นชอบวง The Beatles จะรู้สึกยังไงข้าพเจ้าไม่รู้

รู้แต่เพียงว่าหนังเรื่องนี้เหมาะแก่การรำลึกถึงพวกเขาทั้งสี่อย่างแท้จริง

คนที่ไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ The Beatles (อย่างข้าพเจ้า) ก็ดูได้

ส่วนคนที่เป็นแฟนพันธุ์แท้อยู่แล้วก็(ยิ่งต้อง)ดู...ดี!!

 

ส่วนตัวข้าพเจ้าเองไม่ได้เป็นแฟนพันธุ์แท้ The Beatles นะ

รู้จักอยู่ไม่กี่เพลงเอง ว่าจะไปหาเพลงประกอบของเรื่องนี้มาฟังสักหน่อย

และถ้าเป็นไปได้ จะไปหาเพลงของ The Beatles  มาฟังด้วยเลย ...

 

ข้าพเจ้ายกให้ 9 ดาวเลย สำหรับหนังแนว (น่ารัก) ๆ แบบนี้